Geçen akşam günlüğümü yazarken annem girdi odama. Hiç bozmadan devam ettim. Biraz sonra annemin tepemde olduğunu hissetmemem imkansız hale geldi. Kafamı kaldırdığımda gördüğüm sahneyi nasıl anlatsam bilmiyorum ama annemin gözleri kaçmak isteyen bir hırsızın adeta yerini kaybetmemek için verdiği uğraş gibiydi. Oradaki yazıları okumak için bütün okuma becerisini sergilediğine eminim.
Bakışlarımı fark edince gözlerini kaçırdı. Bakmaya devam ettim
- ne ?
- ne mi? Yaptığının nasıl büyük bir ayıp olduğunu hatırlatmam gereken yaşta değilsin artık ?
- ama kızım benim amacım senin benimle her şeyi paylaşıp paylaşmadığını görmek. Biliyorsun ben senin sadece annen değilim aynı zamanda arkadaşınım da .
‘arkadaşım’ annem aynı zamanda arkadaşım olduğunu söyleyebiliyordu. Bunu geçenlerde öğretmenim de söylemişti. Kafam karıştı çünkü ‘arkadaşlık’ kavramı ne zaman bu kadar basite indirildi bilmiyorum.
Hatırladığım ve yaşadığım kadarıyla hiçbir arkadaşım eve geç girdiğimde benden hesap sormuyor. Sıkı giyinmediğimde kızmıyor. Derslerimi yapmam için üstelemiyor. Ve özel hayatımın birazını ortaya döktüğümde gidip babama yetiştirmiyor. Hani vardır ya ‘ ah bizim kızın sevgilisi varmış. Bak ben söylüyorum başkasından duyma ‘ yahu belki duymayacaktı başkasından (!) sen ne damlıyorsun sazan gibi. Sazan mısın sen? Hayır sadece annesin! Geceleri uyuduğumda üzerimi örtmeye gelen. Harçlığımı takip eden. Sorunlarımda çözüm üretmek için benimle olan. Bana tecrübelerinden ders çıkartan. Tabağımı bitirmediğimde bana kızan arkadaşım değil annemsin.
Arkadaşım olduğunu düşünüyorum da. Bu yaşıma kadar arkadaş ayağına kaç tane kazık yediğim aklıma geliyor. Arkadaş uğruna kaç yanlış şey yaşadığım. Çoğuyla yollarımı ayırdığım. Aslında hepsine güvenemediğim.Tüm bunları yaşarken annemin benimle arkadaş olması korkutucu bir şey.
Şimdi ona istediğim gibi el şakaları laf ebeliği yapabilecek miyim? Ya da onu diğer arkadaşlarım geldiğinde satacak mıyım? Oldu o zaman ağda günleri düzenleyip sevgililerimizi de çekiştirelim.
Çok sürmedi kapattım günlüğümün kapağını ve o an gerçekten annem olmasını diledim. Gözlerime baktı ‘ uyu artık yarın okul var sen hala ayaktasın! ‘ işte şimdi annem olmuştu. Böyle söyleyerek değil, içimden geçeni görebildiği için annemdi.
Arkadaşım değil.
N.A
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder