Düşlerinde sıkışmış küçük bir çocuk

Bulutlardan yapılmış çocukluk anılarım. Herhalde benim erkenden uyuduğum bir gece yağmur olarak dökülmüş yeryüzüne… Ben ıslanamadan bitmiş sonra. Bir daha da uğramamış bizim oralara…

Gökyüzüne asılı babamın yapmadığı bir salıncağım vardı. Düşlerimden korkardım ben düşerim incinirim diye. Bu yüzden hiç binemedim ona.

Sesi çok uzaktan gelen bisikletimin sesi daima uzakta kalmıştı. Çocukluğum bitti ama ben göremedim henüz. Yinede sesini duyarım her gece. Belki bisiklet sürmeyi bilmediğimden düşlerimden düşerim diye gelmemişti oda.

Ha birde bir sürü oyuncağım vardı raflarda tozlanan. Tozlanıp eskimişti ama ben dolabın en üst kapağını açıp onları almaya korkardım bile. Belki yine düşerdim düşlerimden. Belki çıktığım sandalyenin tek bacağında önemli bir sorun vardı o sabah. Bu yüzden hiç dağıtamadım onları. Dağıtamadım ama her zaman toplamak isterim kimse görmeden.

Çıkmak için tohumunu ektiğim erik ağaçları. Şimdi kocaman oldular. Ama ben çıkamadım hala onlara. Düşlerimden düşerim diye hep altında bekledim bir erik dalından koparda belki  bende bakabilirdim tadına. Ben yiyemedim o erikten.

 Belki Benim ağaçtan düşen bir çocukluğum bile yoktu.

Her gece arardım onu. Odamın her yerine bakardım ama bakarken ışığı yakamazdım korkudan. Babam ışığı sevmez çünkü. Bu yüzden bulamadım bir yerlerde tutsak ama  bulunmak için bekleyen çocukluğumu.

Hiç gidilmemiş parklarım vardı birde. Kim bilir ne kadar büyük. Ama gidemezdim,  oynayamazdım özgürce. Koşarken düşlerimden düşeceğimden korkardım. Bir düşsem belki dizim acırdı sadece ama ağlamak isterdim bu defa. Ağlamak yasaktı bizim evde. Babam ağlayanları sevmez çünkü.  Bir gün babamın beni de sevmeyeceği gerçeğini bilmeden dinlerdim sözünü.

O günlerden sağlam kalan spor ayakkabılarım var. Eskimesin diye giydirmezdi babam. Ama ben her gece onlar uyuduktan sonra dışarı çıkar özgürce gezerdim onlarla. Koşabildiğim kadar koşardım sokaklarda. Yaz kış demeden her gece bunu yapardım. Bir gece babama yakalandım aniden. O gün bu gündür kutusundan çıkmadı. ‘ Hayır ,hayır babam iyi yapmıştı. Zaten ayakkabılar ayağımı vuruyordu. Babam haklı. O beni sevsin ben giymem. ‘ Diye tekrarladım o geceden sonraki her gece.

Bugün düşlerimde kurduğum çocukluğumu özlüyorum. Anlatacak bir çocukluk anım yok belki ama; zaten çocukluk anılarından korkarım  ben.

Çünkü babam… babam sevmez çocukları.  

N.A