BİR YAZARIN YAZISI

Komşumun kedisi her gün ki açlığından her gün ki şikayetini eder. Dışarıda ki saksılar toprakları için su dilenirler. Gökyüzü çıkmaz bir yola girer. Ve trafik lambaları bir yanıp bir sönerken insanlar aralıksız uykularına devam eder. Oysa ben yazarım.. Yazamadığım anlarda dahi yazarım.

Benim kedim yok. Kendimden öteye bir canlıya bakamam. Buna saksılarda yetişen çiçeklerde dahil. Bir gün içecek bir damla bile suyumuz kalmayacağını düşünürken onlara su veremem. Benim altında bulunduğum gökyüzü her zaman farklı yollardadır çıkıp çıkmayacağını kestiremem. İnsanlar uyurken bu yüzden ben yazarım. Trafik lambasını yazarım. Yanıp sönen ışığını yazarım. Kendi hayatımı ve farklı hayatları yazarım. Yaşım yediyken yazarım, yaşımın otuz beş olduğunu düşünerek yazarım. Kalemimde kağıdım bitene kadar, gün gelip kalemimi kırana kadar ve bir gün kalemsiz kalana kadar yazarım. 

Yazamayacağım aklıma geldiğinde  yazarım. elden ayaktan düştüğümde, düşüşümü yazarım. Nefesim kesildiğinde kesilen nefesimi yazarım. Gün gelir sona geldin derlerse tekrar, tekrar başa döner bir daha yazarım.